Wątek: [opis, biotop] Chromatopelma cyaneopubescens

Chromatopelma cyaneopubescens

Młoda samica Ch. cyaneopubescens podczas polowania na chrząszcza z gatunku Zophobas morio.

Informacje podstawowe:

Nazwa łacińska. Chromatopelma cyaneopubescens (Strand, 1907)

Systematyka. Pajęczaki (Arachnida), Pająki (Araneae), Mygalomorphae (Orthognatha), Ptasznikowate (Theraphosidae), Chromatopelma spp.

Wielkość. Samice dorastają do 6 – 7 cm długości ciała, oraz około 15 cm rozstawu odnóży.
Samce są nieco mniejsze, około 4 – 4,5 cm długości ciała.

Długość życia. Samice tego gatunku dożywają do 15 – 18 lat, samce natomiast giną około 2 - 3 lat po ostatniej wylince.

Wygląd i ubarwienie.
Młode osobniki są bardzo kolorowe. Ich karapaks jest koloru złotego i posiada czarne pasy rozłożone w kształt gwiazdy. Odnóża są jasnopomarańczowe, zakończone ciemnymi stopkami. Odwłok jest czarny z jaskrawopomarańczowymi pasami przypominającymi tygrysa, a na środku odwłoka widoczne jest ciemne, wytarte „lusterko”. Całe ciało pokryte jest licznymi włoskami.
Takie ubarwienie utrzymuje się do piątej, lub szóstej wylinki pająka. Później jego karapaks zaczyna nabierać odcieni ciemno morskiej zieleni, odnóża stają się niebieskie, a odwłok ciemnieje i pokrywa się coraz większa ilość pomarańczowych włosków parzących.

Młody osobnik Ch. cyaneopubescens około 3 wylinki (L3).

Ubarwienie pająka zmienia się wraz z jego wzrostem, im starsze osobniki, tym kolor jest ciemniejszy. Po każdej wylince Chromatopelma cyaneopubescens nabiera żywszych kolorów,
a wraz z „wiekiem” pancerz się wyciera a kolory zanikają.

Samica, kilka godzin po wylince – widać dokładnie żywe kolory w jej ubarwieniu.

Ubarwienie u dorosłych pająków tego gatunku przedstawia się w sposób następujący:
Karapaks jest ciemnozielony, wpadający w kolor granatowy. Odnóża są koloru ciemnoniebieskiego, granatowego, a na nich widnieją długie, jaśniejsze włoski. Odwłok ma czarną barwę i jest pokryty dużą ilością pomarańczowych włosków parzących.

Sposoby obrony.
Zaniepokojona Chromatopelma cyaneopubescens najczęściej wyczesuje się, to znaczy, że szybkimi ruchami ostatniego odnóża pociera o owłosiony odwłok i w ten sposób wyrzuca w powietrze pył z mikroskopijnych włosków parzących mieszczących się na odwłoku. Włoski te po kontakcie z ciałem człowieka wbijają się w skórę i podrażniają dane miejsce. Często są widoczne zaczerwienienia i występuje miejscowe swędzenie. Włoski mogą też dostać się do dróg oddechowych i podrażnić śluzówkę nosa. Niebezpieczne jest też dostanie się włosków do oka.
Innym sposobem obrony jest jad, jest on stosunkowo niegroźny dla życia dorosłego człowieka, jednak osoby uczulone na jego składniki mogą znacznie poważniej odczuć konsekwencje ukąszenia przez tego pająka. Nie zbadano dokładnie składu jadu tego ptasznika, jednak są przypuszczenia, że osoby uczulone na jad pszczół mogą reagować na działanie tej toksyny.
Pająki często odpychają napastnika, uderzając ofiarę przednimi odnóżami, kąsają jedynie w ostateczności, kiedy są „przyparte do muru”.
Zalecana jest ostrożność przy manipulacji w terrarium.


Występowanie:

Oznaczenie terenu występowania tego gatunku jest zaznaczone czerwoną kropką.
Chromatopelma żyje w północnej Wenezueli, na półwyspie Paraguaná.

Chromatopelma cyaneopubescens w naturze można spotkać na trawiastych i suchych terenach północnej Wenezueli. Pająki te budują gniazda z gęstej pajęczyny, które mieszczą się nieopodal korzeni krzewów, kaktusów i sukulentów. W 2002 roku znany arachnolog Rick C. West pojechał
na Península de Paraguaná, gdzie udał się na poszukiwania tego pająka w jego naturalnym środowisku. Krótki film z tej ekspedycji można obejrzeć pod tym adresem – klik.
Península de Paraguaná – to nizinny półwysep w północnej Wenezueli, znajdujący się między Zatoką Wenezuelską a Małymi Antylami. Jego współrzędne geograficzne to 11º55' N i 70º00' W. Tereny na których żyją Chromatopelmy zazwyczaj nie przekraczają 200 metrów n.p.m.

Oto kilka zdjęć z tych terenów:

Suchy, zacieniony las pełen kolczastych krzewów i kaktusów w północnej Wenezueli,

to naturalne środowisko pięknych pająków z gatunku Chromatopelma cuaneopubescens.

Wysokie temperatury i rzadkie opady to dobre warunki dla tych pająków. Tu podłoże często jest wysuszone, surowy klimat sprawia, że życie roślin w tych rejonach kuli Ziemskiej jest utrudnione.

Kaktusy bronią się przed upałem magazynując w sobie wodę, ich ogromne kolce chronią je przed zwierzętami roślinożernymi.
Chromatopelmy żyjące w bliskim otoczeniu tych roślin są narażone na obrażenia ze strony ich cierni.

Klimat i warunki pogodowe:

Miejsce. Península de Paraguaná, Wenezuela – półwysep. Dokładniej, stacja pogodowa Aruba.

Położenie na mapie. Północna Wenezuela, 11º55' N, 70º00' W.

Wysokość. około 100 metrów n. p. m.

Klimat.
Na Paraguaná klimat jest jednym z najsuchszych w Wenezueli. Deficyt wilgoci w ciągu roku
to mniej więcej dziewięć miesięcy. Trwały wiatr wieje przez cały rok, a jego prędkość wynosi mniej więcej 35 kilometrów na godzinę. Średnia temperatura wynosi około 27-28 ° C.
Wilgotność utrzymuje się zazwyczaj w granicach 50 – 70% (jednak jest to wartość zmienna, zależna od pory suchej i wilgotnej).

Jak widać na powyższym wykresie, największe temperatury w roku w Península de Paraguaná w Wenezueli przypadają na sierpień i wrzesień. Najchłodniejszym miesiącem w roku jest styczeń. Temperatura w tym rejonie Wenezueli utrzymuje się cały rok na podobnym poziomie.
To, że wykres ukazuje minimalną i maksymalną temperaturę, nie znaczy, że w terrarium powinny panować takie warunki.W ciągu dnia temperatura zmienia się nieustannie, rano i wieczorem będzie chłodniej, natomiast w południe kiedy słońce jest w zenicie będzie gorąco!

W Península de Paraguaná występują dwie pory suche i dwie wilgotne.
Rok zaczyna się porą suchą, wtedy temperatury są najniższe, a wilgotność powietrza obniża się.
Pora deszczowa rozpoczyna się na przełomie kwietnia i maja, wtedy roślinność odżywa.
Następnie kiedy grunt nieco nasiąknie, deszcze ustają i rozpoczyna się okres suszy.
W sierpniu oraz wrześniu, kiedy to temperatury są najwyższe w ciągu roku znów zaczynają się deszcze. Najwięcej opadów, a tym samym największa wilgotność powietrza przypada na październik i listopad. Jest to dobry okres na składanie kokonu przez samice. Ponieważ małe pająki potrzebują odrobinę większej wilgotności aby przechodzić wylinki i rosnąć.
Żółta linia na wykresie przedstawia nasłonecznienie podane w godzinach na dobę w miesiącu. Roczne zmiany słoneczne nie są bardzo radykalne, najwięcej promieni przypada na luty i marzec.

Laguna, mały zbiornik wodny
w północnej Wenezueli.

Witaj Nieznajomy! Jeśli chcesz przeczytać cały wątek zarejestruj się bądź zaloguj!